Lees mee, voel mee, lach mee, leef mee, doe mee

Have a Happy Day

Ben jij het al?

02 februari 2020

  Foto van Mabel Amber via Pixabay 

Ik ben het. Volwassen. Eigenlijk al 20 jaar, jeetje. Op papier dan. Ik besefte me dit toen ik mijn rijbewijs voor de tweede keer weer moest verlengen. Toch kan ik uit zeer betrouwbare bron zeggen dat het bijna nooit zo voelt, echt volwassen zijn. Ik denk nog steeds.. Mevrouw? Waarom zeg je mevrouw tegen me? Het voelt vaak alsof je ’volwassen’ aan het spelen bent. Althans voor mij.

Vooral als ik heel verantwoord een zak chips eet in plaats van een fatsoenlijke avondmaaltijd (sorry mama, dit gebeurd echt niet zo vaak). Of als ik in de auto ‘s ochtends naar mijn werk mijn haren droog laat wapperen door de autoverwarming, in plaats van het netjes in model te föhnen zoals ik van mijn kapster heb geleerd.

Waarom zou je eigenlijk volwassen willen zijn? En wat is dat dan eigenlijk precies? En moet het per sé?

Ik weet nog dat ik in mijn puberjaren (lang, lang geleden..) dacht; jeetje, als ik ouder ben kan ik alles doen wat ik wil. En dat doe ik dan natuurlijk ook (ik had bijvoorbeeld altijd de droom om gewoon lange rokken te kunnen dragen in plaats van spijkerbroeken). Dan ben ik wie ik wil zijn. Ik draag wat ik wil, ik eet wat ik wil en doe alles waar ik zin in heb. Niemand is de baas over mij. Ik dacht altijd dat er ergens een punt zou komen waarop je weet.. Zo. Nu ben ik volwassen. Ik ben er klaar voor.

Nou, volgens mij komt dat gevoel (of moment) nooit echt. Soms voel je het heel even. Ik had het bijvoorbeeld toen ik afstudeerde. Ik dacht; oké, nu begint mijn leven. Maar dat sloeg eigenlijk snel om in een gevoel van stuurloosheid; want wat moest ik ineens in de grote wereld? Je voelt je heel wat met een diploma, maar dan begint het pas. Maar ja, wat begint er dan pas? Er is geen curriculum meer of een lesrooster. Ja, je komt terecht in de rest van je (werkende) leven.

Maar wat ik in het volwassen worden of zijn eigenlijk nooit wil verliezen is dat gevoel wat ik had over volwassen zijn als kind. Het gevoel van vrijheid om te kunnen doen wat je wilt. En soms is dat inderdaad lekker eten waar je zin in hebt; dat kan chips zijn, maar ook gewoon rijst met broccoli (waargebeurd verhaal). En eigenlijk ook het gevoel van juist weer dingen kunnen doen die je als kind fijn vond, zoals een tripje naar Disneyland Parijs of het lezen van Harry Potter. Ik spaarde vol enthousiasme de wintermini’s van Albert Heijn en genoot er ontzettend van. Ze staan zelfs nog steeds in de kamer (Nog verbazender is dat ze op kattenhoogte staan, maar dat de dames dat blijkbaar helemaal niet interessant vinden. Lola heeft een keer een aardbeving veroorzaakt in het dorp, maar daarna was de lol eraf haha).

Wat nou precies volwassen is? Tja, dat weet ik eigenlijk niet. Nog niet in ieder geval 🙂 Misschien is het voor iedereen iets anders, misschien is het gewoon een term. Misschien is het een gevoel dat soms komt en net zo snel weer kan verdwijnen.

Als je ouder wordt heb je meer ervaring met jezelf (zijn); want hé, net zoals in iedere relatie groeit ook de relatie met jezelf. Je leert jezelf beter kennen. Dat maakt het niet altijd makkelijker, want soms blijk je niet de persoon te zijn die je dacht te zijn. Best ingewikkeld. Of juist niet.

Tja, volwassen zijn is geen doel op zich. Kijk, ouder worden doe je vanzelf en dat is een rijkdom op zich. Je bent gewoon altijd in de bloei van je leven of je het nou wilt of niet. En het is het leukst, en fijnst, voor jezelf als je dan ook wat dingen leert. Hoewel dat niet altijd met leeftijd te maken heeft; sommige jonge mensen om me heen zijn al zo wijs en lijken zichzelf al zo goed te kennen. Ze staan stevig in hun schoenen, dat vind ik mooi om te zien. Ik had dat gevoel eigenlijk pas voor het eerst toen ik 30 werd. Dat voelde voor mij overigens niet als een vervelend moment, ik vond het heerlijk om 30 te worden. En ik hoop nog heel veel ouder te worden. Maar ook volwassener? Daar kom ik nog op terug 😉

Have a Happy Day

8 reacties

  1. Esther schreef:

    Mooi! Ik ben het ook niet gelukkig ☺…. Haha die kerstminis op kattenhoogte, had er gelijk beeld bij!

    1. Have a Happy day schreef:

      dank je wel 🙂

  2. Bep Schut schreef:

    Mooie blog ❤️❤️❤️

  3. Nanny schreef:

    Wat heb je weer een mooi stuk geschreven Babette. Heel herkenbaar, ook als je al 75 bent. Want wat is leeftijd? Liefs voor jullie! Nanny! En ook van Bas natuurlijk

    1. Have a Happy day schreef:

      Dank je wel xx!

  4. Sophie schreef:

    I love you’re blog. Ik hoop echt dat niemand, maar dan ook niemand het kind in zichzelf verliest. De wereld van het kind, is soms zo bevrijdend en vol mogelijkheden. Blij worden van vernuftige dingen. Is dat echt een woord? I don’t care. Ik droom van een fantasievolle wereld zonder judgement and full of dreams.

    Waarin je mag genieten van alle mooie dingen die jou gelukkig maken. Zonder het critisisme van volwassen die het kind in zichzelf zijn verloren en vast zijn gaan houden aan wat hoort te zijn of aan wat men van hen verwacht.

    Sorry,
    Ik zit weer op m’n praatstoel.

    🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰🥰

    1. Have a Happy day schreef:

      Dank je wel <3!!!

  5. Karin schreef:

    Je blog is weer heel boeiend! Wat ik het mooiste vind: je bent altijd in de bloei van je leven 😄 die ga ik vasthouden 👍🏼💃🏻
    Groetjes van Karin 😸

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*