Gelukkig worden, zijn, blijven

Have a Happy Day

De bekende weg

17 januari 2021

Deze foto maakte ik tijdens een rondje wandelen op het vakantiepark   

Vorige week, toen de scholen weer (online) begonnen en de kerstversieringen overal weer werden opgeborgen, waren husband en ik een weekje op Texel. Ik heb al veel vaker over Texel geschreven; het is een van de plekken op de wereld waar ik het liefste ben. Soms als ik me niet lekker of veel stress voel, helpt het me al ontspannen door even aan Texel te denken. Aan het lopen over het strand, de mooie natuur en de rust. En aan het magische Texel-gevoel.

Ik vind het daar ook heel prettig omdat het een bekende plek is. Ik ken de weg op Texel. Ik ken het park en ik weet mooie plekken te vinden; de leukste winkeltjes, de lekkerste koffie, de beste gebakjes etc. Maar dit jaar was het toch een beetje anders. Dat wisten we natuurlijk van tevoren, maar toch. We vonden het eerst ook een beetje gek om ‘gewoon’ op vakantie te gaan. Maar zoals ik in mijn vorige blog schreef, besloten we toch om te gaan.

We zaten in een fijn huisje met een heerlijk bad en een open haard. En toch voelde het een beetje anders. Het kan zijn dat we hier in Eindhoven een beetje in de lockdown zijn ‘gegroeid’ . Maar op Texel voelde het ineens een stuk zwaarder; op een magische plek zoals Texel bleek ook gewoon de realiteit van de Corona te zijn. Het ‘bekende’ pad was er even niet. Dat is logisch natuurlijk, maar het voelde toch wel een beetje anders. Dat kwam niet alleen door de kou en het slechte weer.

We genoten uiteraard volop en pasten ons programma aan. We hebben kilometers gewandeld over het strand en door de duinen. Ik zwaaide naar de vuurtoren. Ik ging iedere dag uitgebreid in een warm bad en las een hysterische hoeveelheid tijdschriften. We stookten de open haard en speelden Regenwormen (Mocht je dit spel niet kennen; het is hilarisch. We hebben nu ook de uitbreiding gedaan, echt een aanrader).

De laatste ochtend van de vakantie brak er ineens de zon door. De bekende, maar wel erg grijze, omgeving lichtte letterlijk en figuurlijk op. Ik maakte nog een laatste wandeling en daarbij heel veel foto’s. Ik keek uiteraard ook om me heen, maar ik wilde het moment ook vastleggen. Ik dacht bij iedere foto; ja, dit is het. Dit is Texel. De bekende weg. Het bekende pad waar ik zo graag op loop.

Dat voelde goed. Het maakte me een beetje sentimenteel (wat ik eerlijk gezegd altijd ben op de laatste dag van een vakantie), maar vooral ook gelukkig. En dankbaar. Het was er nog; de bekende, fijne weg. Hoe fijn was dat? Ik wist meteen dat ik snel weer terug zou gaan. Terug naar Texel. Ik herkende niet alleen het pad, maar ook dat deel van mezelf. Het klopte op dat moment even. Jeetje.

Ik zeg niet dat de bekende weg altijd de beste is. Die kan in iedere situatie natuurlijk weer anders zijn. Soms vind ik de bekende weg heerlijk; maar soms kan ik er ook van in paniek raken. Als ik dan ineens weer in een oud patroon vast blijk te zitten wat ik dacht al te hebben losgelaten… Dat had ik pas, ik schrok er een beetje van. Het erge is dat ik het in het begin eigenlijk helemaal niet zo door had. En om maar even in de metaforen te blijven; het duurde best lang voor ik na die ‘verkeerde afslag’ weer echt om kon draaien.

Ik zou er wel iets meer over willen zeggen, maar dat komt later nog wel denk ik 🙂 2020 was een bijzonder jaar. Ik ben echt niet zo in de veronderstelling dat het in 2021 ineens anders gaat zijn, maar ik ben wel heel benieuwd wat dit jaar mij en ons op gaat leveren. Het kriebelt wel een beetje; er liggen leuke dingen in het vooruitzicht en ik heb er zin in. Dat is zo fijn; ik heb er zin in! Ik merk dat onder andere doordat ik allemaal weer dingen aan het maken ben. Zo breidde ik op een fijne avond tussendoor een roze muts voor mezelf. Als het weer gaat stromen, komt er blijkbaar makkelijk iets uit mijn handen. Nou ja, wat handwerken betreft dan, want het is niet zo dat ik me suf blog, haha.

Overigens, nog even over 2020; op oudejaarsavond lag ik om 22.15 compleet knock out op de bank. Ik was zo ontzettend moe en kon gewoon mijn ogen niet open houden. Maar goed, ik werd rond 23.45 wakker en proostte met husband en poezels het nieuwe jaar in. En ik verbaasde me over de hoeveelheid vuurwerk en mopperde een beetje. Toen besefte ik me; hé, als ik nou eens het jaar niet mopperend ga starten, dat gaat al heel veel schelen. Dus in plaats van mopperen schonk ik mezelf nog een glas koude appellimonade in en genoot van alle kleuren in de lucht. De weg was nog een beetje donker, maar door alle lichtjes en glitters kon ik steeds een stukje verder kijken.

2021; let’s do this.

Have a Happy Day

2 reacties

  1. Nanny schreef:

    Was weer leuk en leerzaam om te lezen, Babette.
    Benieuwd hoe dit jaar gaat verlopen. Terwijl ik dit schrijf,
    schijnt de zon en dat maakt dat we alles weer positiever kunnen zien.
    Fijne tijd voor jullie en ons🙋‍♀️🙋‍♂️💪🍀

    1. Have a Happy day schreef:

      Dank je wel!! xx

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*