Lees mee, voel mee, lach mee, leef mee, doe mee

Have a Happy Day

Het Ritme

07 september 2019

Foto via Pixabay 

De vakantie is voorbij en dan begint het ‘echte’ leven altijd weer. Zo voelt het tenminste, ook al zit ik al heel lang niet meer op school. Maar dat hebben jullie kunnen zien op de foto’s in mijn vorige blog. Ik kan me nog goed de zomers herinneren dat ik samen met mijn moeder naar de schoolcampus van de V&D ging. Dat was altijd mega cool, ik zie nog zo al die stapels neon schriften voor me. Dit was een soort troost als de vakantie over was; al die mooie schriften, nieuwe pennen. Een frisse, nieuwe start. Zelfs de natuurkundeles werd er leuker van, nou ja. Een beetje leuker dan.

Maar goed, ik ben langzaam het ritme weer aan het vinden van mijn leven. Niet per se het oude ritme, maar iets wat past bij alle dingen die ik geleerd heb. En hoewel ik veel geleerd heb, is het ook aan mij om dingen nu in praktijk te gaan brengen. Ik heb btw ook gepraat met andere mensen die me hielpen om de draad weer op te pakken (mocht je hier meer van willen weten, let me know, het is veel te veel om in een blog te zetten) . Eén van deze mensen was de praktijkondersteuner bij de huisarts. We spraken over de stand van zaken nu ik weer langzaam aan het opbouwen ben. Ik vertelde over mijn moeite met nee zeggen en maat houden. Ik vertelde haar van alles over mezelf, maar daar kwam het eigenlijk steeds op neer. Hoe ga ik grenzen aangeven?

Ik kan steeds meer; dus waarom zou ik bijvoorbeeld maar een paar uurtjes werken? En dan stoppen terwijl ik het gevoel had dat ik nog wel even door kon? Of net iets verder hardlopen omdat ik de vorige keer ook zo ver was gelopen en dat ging prima?
Toen zei ze ‘Maar waarom zou je altijd doorgaan tot het niet meer goed voelt?’

Ja. Waarom eigenlijk?

Het leven is natuurlijk niet zoiets als zak Maltesers, waarvan je van tevoren weet dat je misselijk wordt en toch dooreet. Dat is zonde als je zo met alles omgaat. Als je de hele dag unlimited Maltesers eet wordt je dik en misselijk. Maar even serieus; die opmerking zette me echt aan het denken. Het klinkt zo logisch, maar het lukt me echt niet altijd. Wat heb je eraan als je gewoon onbewust doorgaat omdat je denkt dat het moet.. hoezo mag je je niet goed voelen en dan stoppen? Waarom zou je rennen tot je niet meer kunt? Of je agenda volplannen tot je geen kant meer op kan? Dat heb ik geprobeerd; spoiler; geen aanrader. Ik vind het een goede reminder (Niet alleen voor die Maltesers, hoewel ik er nu heel veel zin in heb. Maar niet unlimited veel zin).

Het is wel even wennen, ook om weer op kantoor te zijn. Om dingen weer op te pakken EN om dingen te laten vallen. Veel dingen voelen anders, sommige (veel) beter en andere (nog) niet. Het is vooral vertrouwen opbouwen; in mezelf en in mijn lijf. Ik heb meer vertrouwen, want ondanks dat ik me soms kwetsbaar een bouwpakket voel, voel ik me ook sterk. Ook als ik bang ben, want soms vind ik het doodeng dat ik veranderd ben en me anders voel. Niet alles klopt meer op dezelfde manier.

Het is nu dus wennen dat je niet meer meteen weer in kunt stappen in je oude leven, want dat past niet meer bij je. Niet helemaal meer, in ieder geval. Het is een ander ritme wat nu niet meer klopt. Het klopt niet meer bij wat ik wil en voel. Ik heb het juiste ritme nog niet te pakken, maar hé, om even in het Hairspray’s te spreken; ‘you can’t stop the beat’.

Let’s dance 🙂

Have a Happy Day 

PS Oh en dat dansen mag ik dus 18 november gaan doen bij de AMA’s! Het voelt voor mij als meer dan een nominatie, die ik kreeg voor de Amateur Musical Awards voor mijn rol in The Life. Het is een kans om weer op dat podium te staan, een kans om een vervelend gevoel nog verder achter me te laten. Een kans om er te staan, te stralen en vooral te genieten.

4 reacties

  1. Nanny schreef:

    WW’er een heel goed stukje Babette. Voor jezelf, maar ook voor anderen. Waard om nog eens te lezen. Liefs,❣️

  2. Bep Schut schreef:

    ❤️

  3. Lea schreef:

    <3 Het voelt een beetje als dat spelletje op de kermis waarbij je een ijzeren cirkel langs zo'n stroomdraad moet halen, en als je dan perongeluk die draad aanraakte ging het lampje branden en was je af. In het leven wil je niet dat draadje (vervelende gevoel) aanraken en dan pas nee zeggen; maar het is zo lastig inschatten waar dat draadje zit 😛

    1. Have a Happy day schreef:

      Ja precies!!!! XXX

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*