Lees mee, voel mee, lach mee, leef mee, doe mee

Have a Happy Day

In de verdediging

07 juli 2019

  Afbeelding Michael Gaida via Pixabay

 

Ik stond vroeger toen ik nog aan hockey deed meestal in de verdediging. Misschien niet zo glamoureus als een plek in de aanval (in mijn ogen was mid mid de meest populaire en gewilde positie), maar ik vond het een prettige plek. Het allerliefste stond ik linksachter; zo had ik goed overzicht over het hele veld en ik kon daar prima de aanvaller van de tegenpartij in de gaten houden. Ik vond verdedigen prettiger dan aanvallen; ik vond het altijd een leuke uitdaging om de aanvaller zoveel mogelijk uit het spel te halen in plaats van zelf de aanval te moeten opzetten. Verdedigen was mijn ding. Maar als je niet op het hockeyveld of in een rechtszaal staat (Objection your honour!) is verdedigen niet altijd de beste tactiek. Want hé, hoezo heb je het gevoel dat je jezelf altijd moet verdedigen? Dat klinkt niet alleen vermoeiend, maar dat is het ook.

Ik ben er (te) goed in; net voor ik overspannen werd (of nou ja, moest accepteren dat ik nu echt overspannen was), was het wel echt extreem. Ik voelde de noodzaak om verantwoording af te leggen over alle keuzes die ik maakte, alles uitgebreid uit te leggen waarom en hoe ik dingen deed, etc, etc. Ik was niet meer zeker genoeg van mezelf, mijn intuïtie, mijn gevoel.. Mijn zelfvertrouwen was minimaal en ik had woorden nodig, veel woorden.

Dit is echt een valkuil; soms leek (lijkt) het een gewoonte te zijn geworden. Lijkt, want nu ik me er bewuster van word (en er zelfs een blog over schrijf) wil ik het anders doen. Het geeft zoveel meer rust en laat dat nou precies zijn wat ik nodig heb. Het blijft gewoon verleidelijk om niet in de verdediging te schieten als iemand vraagt hoe het met me gaat… Ik wil uitleggen waarom ik nog niet aan het werk ben/waarom ik er niet ziek uitzie maar me wel ziek voel/waarom ik wel een blog schrijf maar toch een afspraak moet afzeggen/waarom ik nog wel een grap kan vertellen maar soms niet naar de winkel durf/waarom het de ene dag wel goed gaat en dan toch ineens weer niet. Etc. Etc. Etc.

Afgelopen week had ik een slechte dag. Een echt slechte dag, niet een dag dat het wat minder ging; het ging eigenlijk niet. Het ging in de ochtend nog wel redelijk, ik was zelfs even de deur uit geweest, maar het was ineens op. Echt op. Niet dat je* (ik) denkt, nou ik doe even een dutje en dan gaat het wel weer. Nee. Het was op; ik was klaar voor die dag.

Maar dit keer deed ik toch iets anders dan verdedigen en luisterde echt naar mijn lijf. Ik zei namelijk een afspraak af en ging naar bed. Ik stuurde een bericht met dat ik me niet lekker voelde en dat het me niet lukte om te komen; zonder lange uitleg of vol met tientallen excuses. En wat ik vooral anders deed; ik sleepte mezelf ook niet alsnog naar de afspraak. Want dat heb ik te vaak gedaan. Niet alleen op momenten als ik me zo slecht voelde als deze keer, maar ook als het eigenlijk ‘gewoon’ te veel was. En daar kun je van alles van vinden (dat doe ik zelf in ieder geval heel vaak), maar degene die er uiteindelijk het meeste last van heeft ben je zelf. Want wat vooral fijn was aan het afzeggen afgelopen week; het voelde voor mijzelf ook (veel) beter. Ik vond het even lastig en voelde me schuldig, maar daarna voelde ik me vooral opgelucht. Ik voelde rust. Wow, soms vergeet je even dat dat gevoel ook echt bestaat.

Misschien denkt iemand die dit leest nu; ehm, ja, dat is logisch. Als je dit goed kan, bewonder ik dat echt enorm (zonder enige vorm van sarcasme). Ik vind het een van de lastigste dingen die er bestaan; iets af moeten zeggen waardoor ik mezelf en andere mensen moet teleurstellen en/of waardoor zij hun plannen moeten veranderen. Ik heb echt niet de illusie dat de wereld niet doordraait als ik er niet ben (dat blijkt wel nu ik gewoon overspannen thuis ben), maar toch. Dat gevoel, die verplichting zit in mijn lijf; ik heb er soms fysiek pijn van. En soms was dat een reden om iets toch te doen. Maar wat heb je er echt aan als je alleen ergens bent omdat je het zo beloofd/toegezegd of gepland hebt maar er eigenlijk niet wil zijn. Ik zou het zelf niet fijn vinden als iemand een afspraak met mij heeft omdat hij of zij denkt dat het moet. Ook niet als het om iets leuks gaat. Eerlijk zijn tegen elkaar is ook aan kunnen geven als het niet gaat; dat is echt wederzijds vertrouwen. Is dat altijd leuk? Nope. Alleen.. het is er toch, of je het nou uitspreekt of niet.

Maar uitspreken is het dus gewoon wel durven en kunnen zeggen. Ik weet dat ik niet altijd overkom als iemand die mijn grenzen niet goed kan aangeven, maar het is toch zo. Dat laat deze pauze dan ook wel zien. Het is belangrijk om hierbij mild te zijn naar jezelf; ik mag gewoon nee zeggen zonder uitleg. Zonder uitgebreide verklaring of verdediging van je keuze; als het is wat jij nodig hebt op dat moment is het oké. Eerlijk zijn, is ook eerlijk zijn tegen jezelf.

En weet je, gun datzelfde ook aan andere mensen, want soms had ik daar ook een oordeel over.. Ik kon het weleens als iets persoonlijks zien, als iemand een afspraak verzette of nee zei; terwijl het dat vaak niet was. Nu zie ik het (gelukkig) anders, omdat ik nu heel regelmatig aan de andere kant sta.  Mel Robbins zou zeggen; ‘assume good intent’. En als iemand een afspraak afzegt, heeft hij/zij misschien niets anders te doen, maar alleen even rust nodig. Of kan hij/zij het even echt niet. Memo to self.

En voorlopig laten we het verdedigen vooral over aan de Oranje Leeuwinnen.

Have a Happy Day

7 reacties

  1. Anita schreef:

    Gelukkig hebben wij al een serieus (en leuk) gesprek gehad, want ik blijf nu een beetje hangen in het hele hockey meisje gebeuren, hihi.

    Kussss
    Anita

  2. Maddy schreef:

    Heel goede blog weer, Babette, en heel knap dat je voor jezelf hebt gekozen afgelopen week! Ook dit is herkenbaar en ik vermoed dat ik flink zou schrikken als ik eens goed zou bekijken hoe vaak ik mezelf ergens naartoe sleep terwijl ik me er (mentaal of fysiek) helemaal niet goed bij voel. Ik vind het echt heel knap dat je op deze manier met jezelf aan de slag gaat; dat je dingen herkent die je doet en die voor jou niet werken of je geen goed gevoel bezorgen, en dat je probeert om daarmee te stoppen. (Ook het verdedigen, overigens. Ik zeg vrijwel nooit iets af zonder een uitgebreid excuus met uitleg van minstens drie A4’tjes.) Goed bezig. 🙂

    1. Have a Happy day schreef:

      Dank je Maddy <3 <3 <3

  3. Nanny schreef:

    Dank je wel Babette voor dit stuk. Je geeft heel veel weg, maar het is ook heel herkenbaar. Ik ga dit vast nog eens rustig overlezen.
    Heel veel succes lieverd!

    1. Have a Happy day schreef:

      Dank je wel Nanny <3

  4. Saskia schreef:

    Mooi. Thnx weer voor stof tot nadenken!

    1. Have a Happy day schreef:

      Dank je wel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*