Lees mee, voel mee, lach mee, leef mee, doe mee

Have a Happy Day

Lachen naar het vogeltje

30 augustus 2019

Schoolfoto van Groep 3, 1986 

Ik weet niet hoe andere mensen die geboren zijn in de jaren ‘80 of ‘90 dezelfde herinneringen hebben aan de schoolfoto’s maar ik vond het altijd best wel stressvol. Ik bedoel, eerst moest je in een lange rij staan met al je klasgenoten en wachten tot je eindelijk aan de beurt was. Je wilde er leuk uitzien, dus geen schaafwonden in je gezicht, je beste oorbellen, je mooiste trui en je kuif moest natuurlijk goed (aka zo hoog mogelijk) zitten.

Dan werd je uiteindelijk op een krukje gezet en dan kreeg je een paar aanwijzingen. Ik had toen al last van onzekerheid en of paniek, dus na aanwijzing twee was ik al een beetje de weg kwijt. Ik wilde het best goed doen, maar hoe moest dat ook alweer.. Rechtop zitten, knieën naar links, kijk omhoog, kin beetje omlaag, ogen open, niet bewegen etc.etc. Klik. Flits. En het was klaar. De foto.

En dan begon het grote wachten op DE foto. Op die groenige enveloppen waar de foto’s inzaten. De foto’s die opgehangen zouden worden bij je ouders in de gang of bij opa en oma neergezet zou worden. Je wist dat die foto er in ieder geval een jaar zou staan. Een jaar is lang. LANG. Als puber (of misschien wel eerder) wisselde je ook die kleine pasfoto’s uit, dus dan was het helemaal van groot belang dat je er goed opstond.

Nu ik heel veel jaren later alle foto’s terug zie vind ik ze eigenlijk allemaal leuk. Ik ben het gewoon, soms op een iets mindere dag, soms op een mooi moment, soms grappig omdat ik net een van mijn voortanden mis. Maar ik vind het leuk om die foto’s terug te zien; het gaat nu vooral om de herinneringen die de foto oproept en niet alleen hoe ik eruit zie.

Zoals deze;

Babette Schut, Groep 7, circa 1991. Ik was SUPER blij met deze oorbellen, ik heb ze nog steeds ergens. Love it. En die blouse was echt een van mijn favorieten. Dit is ver voor de tijd van mijn theateropleiding waarbij een van de docenten opmerkte; ‘Je moet niet zo vaak lachen; dan zie je je ogen niet meer.’ Ik denk daar soms nog aan; misschien zou het wat minder rimpels opleveren, maar where’s the fun in that?

Ik vind het overigens nu nog steeds niet heel fijn om op de foto te gaan, vooral niet als het ‘moet’. Of het nou gaat om pasfoto’s (vreselijk) of ‘een leuke foto voor instagram’ (krampachtig – aan). Ik ga het liefst niet op de foto. Of als het echt niet anders kan, verstop ik me soms achter husband haha. De spontane foto’s vind ik niet zo erg en een selfie met mijn nichtjes ook niet. Maar dat geforceerde gedoe.. nee. Ik voel me dan zelfbewuster dan ooit, alsof de foto alle dingen die ik niet mooi of goed vind aan mezelf worden uitvergroot op dat scherm.

Te dik/te oud/lelijke trui/oh mijn haar zit stom/oh ik heb een rimpel/etc. Ik denk dat dit herkenbaar is, want wie maakt er niet heel veel selfies om vervolgens de ‘beste’ te kiezen? Maar tijdens een fotoshoot die ik had voor Hairspray voelde ik me super vrij. Ik trok gekke bekken, ik lachte en vond het allemaal goed. Een gekke of lelijke foto? Ach ja, dat kan gebeuren. De vrijheid die ik voelde als ‘Edna’ was heerlijk. En een beetje hysterisch 🙂

En die vrijheid zou ik altijd wel meer willen hebben, zelfvertrouwen om er op dat moment gewoon te zijn op een foto. Nou en als je er niet mooi opstaat, het valt veel meer op als je ook nog ongemakkelijk bent.. dan heb je twee keer geen plezier. De foto is een moment opname, niet meer en niet minder. Een herinnering van een moment maar het is niet wie je bent.

Op social media lijkt het altijd alsof iedereen altijd mooi is en goed bezig is. Outfits kloppen, huizen zijn helemaal opgeruimd en iedereen eet gezond. Nou zijn er ook maar weinig mensen niet mooi, maar het is niet de waarde van je leven. Als ik (of jij) een foto wilt maken, maar dat kan niet want eerst moet alles ruis weg zijn (aka planten aan de kant, haren gedaan, make up bijgewerkt, of weet ik veel wat), dan is dat best jammer. Die ruis is het leven. Ik zou ook vaak willen dat ik minder ruis had, dat ik kon zeggen dat alles goed was. Dat het alleen een mooi plaatje is.. Er zijn heel veel mooie plaatjes, maar dat is niet alles. Gelukkig niet.

Het is vaak veel mooier als je gewoon een foto post van het moment. Niemand ziet er beter uit als je in paniek bent, of mega onzeker wordt (Ik moet nu wel denken aan foto’s die er ooit van mij gemaakt zijn in het spookhuis. Hysterisch en hilarisch. Voor andere mensen dan, ik was doodsbang).

Maar hé, even echt. Who cares? En zegt die foto dan hoe je werkelijk bent? Nope. Soms kun je op een foto 10 kilo zwaarder lijken en dat ben je dan echt niet. Of wel, ook prima. We hebben nu ook de mogelijkheid om eerst 3938 selfies te maken voor we de juiste kiezen. Ik maak me hier ook schuldig aan, maar ik heb daar eigenlijk gewoon niet zoveel zin meer in. Waarom energie verspillen aan dit soort dingen?

Op de foto staan is een momentopname van jezelf; jij bent het. En als je geen zin hebt om een foto te maken, doe je het niet. Je hoeft niet voor iemand anders ‘leuk te doen’. Lachen, leuk. Niet lachen, ook leuk. Maar die foto bepaalt niet wie je bent of hoe je bent. Nope, het is een foto. Mijn fantastische nichtjes vinden foto’s heerlijk. En als ze er een keer geen zin in hebben; zeggen ze dat ook. Zij denken geen dingen als: ‘zie ik er dik uit in deze broek’ , ‘oh ik heb me niet opgemaakt’ , ‘ik heb mijn nieuwe blouse niet aan’ , etc, etc. Zij denken alleen op dat moment even aan de foto en gaan daarna door met waar ze bezig zijn.

Goed plan.

Have a Happy Day

PS Nog een paar  🙂

Peuterspeelzaal, ik was hier denk ik een jaar of 3

 

De foto van 4 VWO

 

16 reacties

  1. Bep Schut schreef:

    ❤️

  2. Nanny schreef:

    Wat heb je weer een goed verhaal geschreven, Babette! Petje af❣️Maar de foto’s vind ik ook wel heel leuk! Liefs!

    1. Have a Happy day schreef:

      Dank je wel 🙂

  3. Anita schreef:

    Ohhhj wat herkenbaar en leuheuk! Ik ga ook eens een blogje schrijven, haha.
    Toevallig dat ik nu beroepsmatig nog wel eens achter de camera sta, maar zelf op de foto brrrr…

    (toevallig onlangs nieuwe fotos voor op LinkedIn en zo laten maken door een van de collega’s, en de leukste… Dat is de foto waarop ik ff gek tegen m doe en dus niet poseer.)

    1. Have a Happy day schreef:

      :)! En ja voor een blogje!! liefs!

  4. John Schut schreef:

    😃🐦👍❤️

    1. Have a Happy day schreef:

      ❤️

  5. Erik schreef:

    Leuk, die Babettes-door-de-jaren-heen! In sommige opzichten niks veranderd, en in andere wel. Dat is het mooie van momentopnames… En die oorbellen heb ik ook wel eens voorbij zien komen… 😁

    En ja. Veel mensen spelen in feite een rol op een foto. Als fotograaf help ik mensen daar soms ook bij inderdaad. Dat maakt het makkelijker om hun gewenste beeld te maken, of, nog veel mooier, een onvermoede mooie kant te laten zien…!

    1. Have a Happy day schreef:

      Haha, ja ik herken mezelf niet eens echt meer op sommige foto’s 🙂
      Mooi gezegd over je rol als fotograaf, denk dat als je een veilig en fijne omgeving/sfeer kan maken (zoals jij kan aka zie onze trouwfoto’s ❤️) dan krijg je de fijnste foto’s xxx

  6. Erik schreef:

    Dat is het grootste compliment dat je kunt krijgen als fotograaf denk ik ☺️🥰

  7. Karin schreef:

    O wat heb je weer een mooie blog geschreven, wat is t weer herkenbaar 😅
    En ik heb genoten van je foto’s 👍🏼😄😘

    1. Have a Happy day schreef:

      Dank je wel!

  8. Maartje schreef:

    Ik hou van je verhalen en van jou als persoon Bab! Je bent echt een mooi mens! ❤️

    1. Have a Happy day schreef:

      Dank je lieve Maart #dito X!!

  9. Julia K schreef:

    Wat een leuke foto’s Babette! Leuk blog weer)) heel herkenbaar!

    Wij waren laatst nog met Nanny en Bas in het Japans restaurant waar je aan zo’n grote bak plaat zit. Er zaten ook 2 oudere dames naast ons. Eentje had veel rimpels en ik vond haar zo mooi! Ze had lach rimpels, over de hele gezicht, bij se ogen en bij de vangen, best veel ook. Ik staarde en staarde 🙈 naar haar en ik dacht: ik wil ook zo veel lach rimpels als ik oud ben, want dat betekend dat ik veel had gelachen en een leuk leven heb gehad!
    Rimpels krijgen we toch , dat is een feit. Dan maar lach rimpels.
    Blijf lachen 😉
    X
    Julia

    1. Have a Happy day schreef:

      Dank je wel! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*