Gelukkig worden, zijn, blijven

Have a Happy Day

Losgelaten

07 juni 2020

De tattoo op dag 3.. (en sleepy Snack op de achtergrond) 

Ik ben vrij en kan daarom eigenlijk zo’n beetje alles doen wat ik wil. Zo was ik afgelopen week bij mijn ouders. Mijn nichtjes waren er ook en omdat het lekker weer was konden we prima op gepaste afstand van elkaar zijn en ook nog lekker zwemmen. Wat een luxe. We deden een vrolijke vis na, we kleurden een unicorn en we aten heerlijke ijsjes. Kortom, genieten. Er was geen wolkje aan de lucht, letterlijk. Alleen een kleine storm in het zwembad zelf. Maar die veroorzaakten we zelf doordat we (aka ik) een draaikolk maakten.

Ergens aan het einde van de dag besloten de nichtjes dat er een tattoo nodig was. Want hé, dat hoort er bij als je een topdag hebt. Ik wilde er ook wel een, ik ben immers toch een coole Tantie? Mijn jongste nichtje wilde er dan wel één uitkiezen. Ik hoefde nergens naar toe, dus prima. En even later zat ik met een huge tattoo van een wesp (denk ik.. of een ander insect misschien, sorry Freek V.) op mijn pols. Maar ik dacht vooral.. hoe lang kan zoiets nou blijven zitten?

Nou, best lang.. 2 zwemsessies, 3 douches, 2 sportsessies en een regenbui later zat de tattoo er nog steeds op. De kwaliteit bleef goed; hij was nog zo goed als nieuw. Ik ben me de eerste ochtend rot geschrokken toen ik wakker werd, omdat ik dacht dat er een echt beest op mijn pols zat. Uiteindelijk heb ik hem er zelf af gehaald toen die begon af te bladderen.. heel subtiel aan één van de vleugels. Ik wilde niet wachten tot het echt niet meer kon, dus haalde ik hem er voorzichtig af. Ik had me voorbereid op een mega-schrobsessie, maar het was zo gebeurd. Hij liet zonder problemen los.

Loslaten. Zoals ik schreef is het voor mij het thema van 2020. Mijn werk heb ik officieel al losgelaten, maar dat vind ik ontzettend lastig. Ik zal het gewoon opbiechten; afgelopen week was ik nog even op mijn werk. Om de laatste dingen te doen en checken. Dat hielp me wel, maar in mijn hoofd ging het nog even door. Ik weet het niet, het blijft een gek gevoel om het werk na zo’n lange tijd los te laten. Maar ik besefte me later dat het natuurlijk niet alleen het werk zelf is dat je loslaat, maar ook echt een stukje van jezelf en je patronen. Dit werk heeft me veel geleerd over mezelf. Het heeft sommige zwaktes uitvergroot en me nieuwe talenten doen ontdekken. En nu laat ik dat stukje los, maar ik neem de lessen wel mee.

Omdat mijn werk nu even wegvalt (1 juli begin ik pas, hoe luxe), voelt het ook gek; wat blijft er dan over? Ik vind het lastig om niet constant ‘aan’ te zijn, zoals ik wel was tijdens mijn werk. Het helpt ook niet dat ik de afgelopen maanden vooral thuis aan het werk was, waardoor de scheiding tussen werk en thuis minder duidelijk was. Maar goed, langzaam maar zeker vind ik meer rust. Ik ben bezig met allerlei andere dingen, maar ik neem ook tijd om leuke dingen te doen. Want hoewel 4 weken een lange tijd is, weet ik ook dat het snel voorbij gaat vliegen. En het scheelt dat husband ook thuis is. Hij moet natuurlijk wel werken, maar die helpt me ook af en toe om rust te nemen en alle verwachtingen en to do’s los te laten.

Overigens nemen we het er ook nog even van, want we gaan eind juni nog een paar dagen op vakantie. Dat voelt wel een beetje gek in deze tijd, maar ook heerlijk. Geen idee of we veel kunnen doen in de omgeving binnen de huidige regels, maar dat maakt me niet uit. Het gevoel van er even tussenuit gaan is al heel erg fijn. En bovendien hebben we een relaxed hotel dichtbij het bos en een bad. Dat voelt al als een luxe. Vrij zijn voelt fijn.

De afgelopen week gebeurde er natuurlijk veel meer in de wereld. Ik schreef de afgelopen tijd weleens dat de wereld lijkt stil te staan, maar in de afgelopen week was diezelfde wereld misschien juist wel meer in beweging dan ooit. Die bewegingen zorgen dat er van alles los komt, maar zorgen er hopelijk ook voor dat er dingen echt gaan veranderen. Dat we in het ‘nieuwe normaal’  kunnen leven in een samenleving waar je kleur en afkomst niet meer bepalend is voor je kansen en mogelijkheden. Het heeft mij in ieder geval ook veel bewuster gemaakt van mijzelf en mijn ‘normaal’. Ik ben me bewust dat ik me meer kan uitspreken tegen racisme en alles wat daarmee te maken heeft. Echt durven kijken, praten en me beseffen dat ik bevoorrecht ben. Want ik ben vrij en kan daarom eigenlijk zo’n beetje alles doen wat ik wil.

Have a Happy Day

2 reacties

  1. Nanny schreef:

    Dank je Babette dat wij mee mogen beleven wat jij meemaakt, nou ja min of meer.
    Het is leuk en boeiend om te lezen en soms om over na te denken. Liefs!

  2. Bep Schut schreef:

    Mooie blog kind ❤️❤️❤️

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*