Gelukkig worden, zijn, blijven

Have a Happy Day

Op die fiets

28 juli 2020

foto via Pixabay 

Mijn fiets en ik zijn inmiddels goede vrienden. We brengen best veel tijd met elkaar door en ik wil niet voor mijn fiets spreken, maar ik denk dat het ons prima bevalt. Het is toch wel bijzonder dat je al een jaar of vijf in een buurt woont, maar steeds bij iedere fietstocht allerlei mooie dingen en plaatsen ontdekt. Ik zie allemaal leuke dingen die ik eerder niet (echt) zag; de prachtigste wilde gekleurde bloemen, parkjes met fijne bankjes en allerlei leuke plekken. En uiteraard ook heel veel poezen 😉

Het fietsen is ook wel even wennen hoor. Ik bedoel, ik hoorde mezelf vorige week ineens zeggen; “Waar is mijn regenpak?” Dat was een zin die ik sinds de brugklas niet meer heb gebruikt. Ik ben overigens niet bang voor een beetje regen, maar om nou als een verzopen eend aan te komen op mijn werk… (Ja, ik weet wel dat de uitdrukking is met ‘kat’ ipv ‘eend’, maar dat vind ik gewoon nog naarder klinken).

Anyway, het is vooral heel fijn om na het werken een stuk te kunnen fietsen, zodat je even je hoofd weer leger kunt maken. Alles even loslaten en fris naar huis. Want, zoals iemand in mijn omgeving al zei; een nieuwe baan is toch altijd ook even spannend. Ik heb dat een beetje onderschat. Ik kan er wel heel gaaf over doen, maar het valt me een beetje tegen qua impact. Ik dacht zoiets als; doe ik even. Natuurlijk zou ik moeten wennen, maar vooral in het begin zou het heel erg rustig zijn.. Ja, dat is natuurlijk ook zo, maar ik had vooral gedacht (gehoopt) dat ik zelf iets rustiger zou zijn. Of beter gezegd, iets geduldiger (ik hoor husband nu heel hard lachen). Ik ben zeker niet in paniek, want het IS ook zeker fijn om rustig te beginnen, maar.. dat ik moet accepteren dat ik niet alles weet, daar ligt nog een uitdaging 😉 Dat gaat natuurlijk ook steeds beter, want naarmate de weken vorderen leer ik steeds meer. Ook over mezelf.

Maar ja, het thema van dit jaar is gewoon nog steeds loslaten. Dus het is ook van loslaten van het altijd controle willen (nou ja; moeten) hebben. Ik zou nooit van iemand anders verwachten dat hij/zij na drie weken alles wist, dus waarom vind ik dat ik dat wel moet weten? Tja, geen idee. We zijn altijd zoveel strenger voor onszelf dan we voor andere mensen zijn.

Ik heb de afgelopen weken zoveel nieuwe mensen leren kennen en ben nog niet eens op de helft (even ter info; ik werk op veel verschillende locaties en met allemaal verschillende teams). Het is trouwens ook wel bijzonder om zoveel kennismakingen te hebben zonder dat je elkaar een hand geeft.  Soms doe je maar een ongemakkelijke zwaai of iets anders. Ik heb zelfs zo’n elleboog groet geprobeerd, ik kan je zeggen geen succes en een blauwe elleboog tot gevolg. Maar het ijs was zeker gebroken, dat wel.

Ik merkte dat ik de eerste keren bij de kennismaking steeds een heel verhaal wilde vertellen over wie ik was, wat ik gedaan had, waar ik voor stond, etc. Maar ik besefte me eigenlijk ook steeds meer dat dat vooral de onzekerheid is; deze mensen leren me vanzelf wel kennen. Ik hoef niet alles meteen te vertellen of mezelf te presenteren; het sollicitatieproces was inmiddels allang geweest. Ik hoef mijn plek niet meer te verdienen; die plek heb ik al.

Het is ook gewoon een spiegel hoor, het starten op een nieuwe plek. Je komt jezelf tegen; je verwachtingen, je onzekerheden. Maar ook de lessen die je geleerd hebt. De versie van jezelf die je nu bent. Zo hoorde ik mezelf al een paar keer nee zeggen in de eerste gesprekken over mijn werkzaamheden. Het mooie was dat dit eigenlijk vanzelf ging en op een positieve manier. Niemand werd geïrriteerd of boos. Het was gewoon oké. Het gaat vast nog weleens mis met grenzen aangeven, maar ik zit beter in mijn vel en dat voelt vooral fijn. Lichter.

Ik weet niet of het aan het fietsen ligt, maar dat helpt in ieder geval wel. Dat gevoel van meer vrijheid en letterlijk de wind in je haren; ik knap ervan op. Misschien dat dit tijdens de koudere en natte herfst verandert, we zien het wel. Soms ga ik ook extra hard van een heuvel(tje) af, dat is niet alleen gewoon leuk, maar ook nog handig. Want na zo’n stukje heuvel af, moet je vaak ook weer een heuvel op.  En dan is het fijn als je een beetje extra snelheid hebt gemaakt, het gaat toch net iets soepeler als je daarna weer omhoog moet.

Have a HAPPY day

2 reacties

  1. Nanny schreef:

    Mooi, openhartig stukje! Je komt er wel Babette! 👍💪👋

    1. Have a Happy day schreef:

      Dank je Nanny!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*