Lees mee, voel mee, lach mee, leef mee, doe mee

Have a Happy Day

Op een (onbewoond) eiland

25 januari 2020

 Het uitzicht vanuit de woonkamer van ons vakantiehuisje

Wie begon er bij het lezen van deze titel ook meteen het lied te zingen? Ik in ieder geval wel, haha. Kinderen voor Kinderen, het blijft toch nog altijd heel erg leuk. Ik moest even googelen, maar blijkbaar bestaat het nog steeds. Ik ben ergens blijven hangen zo rond Kinderen voor Kinderen 13; ‘Ik ben vrijdag de 13e geboren… voor iedereen een rotdag maar voor mij een feest’ of ‘Zomaar BAM in vuur en vlahaaaam, zo maar bah, in vuur en vlam’. Love it. Volgens mij moet ik nog ergens het cassettebandje hebben..

Maar dit allemaal terzijde. Ik was afgelopen weekend op Texel met husband. Dat is natuurlijk geen onbewoond eiland, hoewel het op sommige momenten wel echt zo voelde in de prachtige uitgestrekte wandelpaden door de duinen. Iemand zei een keer tegen me: ‘de waddeneilanden zijn magisch’. Zo voelde het op momenten ook echt, het is alsof je een andere wereld instapt.

Wij zaten in een huisje helemaal in het noordelijke puntje van Texel. We hebben ons prima vermaakt met allemaal leuke dingen en ik heb me constant verwonderd aan de mooie luchten en de landschappen. Ik ben zondagochtend een stuk gaan hardlopen door de duinen en ben vaak gestopt om even om me heen te kijken en te genieten. En om even een foto te maken. Het is zo mooi; tja, magisch misschien wel. Het was zo stil en het leek alsof er niemand was. Alsof ik de enige persoon was. Met alleen het geluid van de zeewind, de duinen om me heen en het zand onder mijn voeten.

En tja.. ook het geluid van de herrie in mijn hoofd. Die klonk misschien juist wel harder, omdat de omgevingsgeluiden waren afgenomen. Geen ruis van de stad, geen andere mensen, geen verkeer. De stilte om me heen was zo overduidelijk, dat ik beter kon luisteren. Tja, misschien wel moest luisteren naar alle gedachten.  Ik vond het moeilijk om de impuls te weerstaan om mezelf af te leiden en de gedachtes uit de weg te gaan. Dus ik luisterde. Maar.. ik liet me niet zomaar meevoeren. De gedachtes kwamen op en gingen ook weer. Een gedachte was bijvoorbeeld dat ik echt wel iets moest doen. Ik moest iets doen. Want een beetje rondhangen en alleen zitten haken en naar buiten kijken.. was dat nou echt wat ik nodig had? Om een heel lang verhaal en een discussie met mezelf kort te maken; ja.

(En ja, ik haak. Heel graag zelfs. Niet goed, maar wel heel fanatiek 🙂 )

En aangezien loslaten mijn thema is voor 2020, deed ik dat steeds meer. Op Texel liet ik allerlei dingen los. Ik besloot te stoppen met de challenge van Mel Robbins waar ik de laatste keer over schreef. Gewoon, omdat het niet was wat ik wilde doen. Het voelde niet goed, het voelde als een to do. Ik deed een paar dagen mee, maar het kon me niet genoeg boeien. Ik haalde er niet uit wat ik nodig had. Aan de ene kant voelde dat als opgeven, maar.. deed ik het niet voor mezelf? Dus ik stopte ermee.

Maar wat dan? Ik wilde wel graag wat doen, iets leren. De vorige challenge – Mindset Reset van 2019 – was één van leerzaamste programma’s die ik ooit volgde. Dus ik wilde zoiets weer doen. Ik las een aantal aantekeningen weer terug, keek een filmpje van de vorige challenge en dacht toen vrijwel meteen ‘Waarom zou ik hetzelfde niet gewoon nog een keer doen?’ . Ik kon er altijd weer nieuwe dingen uithalen. Zo gezegd zo gedaan.

Ik ben weer met de Mindset Reset challenge begonnen, op mijn eigen tempo. Op Texel las ik de eerste blogs opnieuw. Ik vond het fijn, herkenning en ontdekking. Ik lees boeken ook graag twee keer. Het paste eigenlijk wel, want ik kwam ook bewust terug naar Texel om er opnieuw te zijn. Om opnieuw te ontdekken dat het daar fijn was en dat ik daar rust kon en mocht hebben. Om het gevoel te ervaren van gelukkig zijn en even ruimte om me heen te hebben.

Soms herhaal je dingen uit gewoonte of onbewust. Maar soms leer je er ook nieuwe dingen van. En soms ja, dan laat je het los. Je ruimt het op, je neemt afscheid, of je stopt ermee. Wat het ook is.

Ik ga in ieder geval snel terug naar Texel en hoop er weer veel vaker te komen. Om het oude vertrouwde gevoel op te zoeken, maar ook om dingen te ontdekken. Nieuwe dingen. Want soms als je dezelfde plek vaker bezoekt (of hetzelfde boek leest, dezelfde film kijkt, etc), kom je erachter dat de plek nog steeds wel hetzelfde is, maar dat het toch anders voelt. Omdat jij degene bent die veranderd is.
Dus doe je nieuwe ontdekkingen, zie je meer en andere dingen. En hé, soms komt daar een beetje magie bij kijken.

Have a Happy Day

 

2 reacties

  1. Nanny schreef:

    Goed geschreven Babette, dank je!

  2. Bep Schut schreef:

    ❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*