Lees mee, voel mee, lach mee, leef mee, doe mee

Have a Happy Day

Wel aardig – deel 2

30 november 2019

Foto via Pixabay van Sergei Akulich 

Ik schreef al eerder een blog over aardig zijn. Maar deze blog gaat meer over aardig gevonden (willen) worden. Hoe belangrijk is dat eigenlijk? En hoe belangrijk vind ik dat eigenlijk nog?

Ik was vroeger best veel bezig met ‘aardig gevonden worden’. Ik heb het dan vooral over de middelbareschoolperiode toen ik er graag bij wilde horen. Tja.. Er zijn heel veel tienerfilms over gemaakt, dus ik zal niet de enige zijn 😉 Als ik er nu aan terug denk snap ik het niet meer zo goed. Dat is vast een goed teken, maar toch. Het ging dan ook nog vaak om mensen die ik eigenlijk helemaal niet zo aardig vond.

Dat was eigenlijk gewoon vooral zonde van de energie. Ik had ook tijd kunnen besteden aan dingen doen, onderzoeken en ontdekken die ik zelf leuk vond. Zeg ik dan, meer dan twintig jaar later. Als je gewoon jezelf bent, moet dat genoeg zijn. Of niet natuurlijk en dan is het ook oké. Dit besef had ik misschien wel als tiener (of als twintiger of dertiger, haha), maar het duurde heel lang voor ik er ook echt in geloofde.

Langer, veel langer dan ik zelf zou willen. Het gebeurde de afgelopen jaren wel steeds minder. Als iemand je niet aardig of juist raar vindt.. prima. Ik kon en kan het over het algemeen prima accepteren. Het is niet altijd leuk, maar het maakte me minder onrustig. Meestal dan. Soms zijn er mensen die wel iets met je doen. Die – vaak onbewust – een bepaalde houding hebben, wat effect heeft op jou. Ik heb dat bijvoorbeeld wel eens met mensen die heel zeker zijn van zichzelf. Dat zorgt ervoor, ook al wil ik het niet, dat ik mezelf minder goed voel over mezelf.

Soms is het overigens wel handig als iemand je een beetje aardig vindt. Als je met diegene moet samenwerken bijvoorbeeld. We kunnen allemaal heel professioneel zijn, maar als je het een beetje gezellig hebt samen maakt dat je werk leuker en (vaak) makkelijker.

Ik besef me steeds meer dat dat vooral iets is van mij, niet per sé van de andere persoon (uitzonderingen daargelaten, haha). Waarom raakt deze persoon me? Welke onzekerheid komt er nu ineens naar boven? En vooral; moet ik dan ook naar deze onzekerheid luisteren? Nee, in principe niet, maar dat is natuurlijk ook makkelijker gezegd dan gedaan. Maar het helpt me wel om er anders naar te kijken; wat doet het met mij.

Op sommige momenten lijkt het alsof dingen weer doorgaan. Alsof er weinig tot niets veranderd is na de afgelopen periode. Bijna alsof er niets is gebeurd. Soms vind ik dat heel fijn, soms vind ik dat ook beetje beangstigend; ben ik dan niets opgeschoten? Want ik voel me wel anders.

En soms krijg je ineens een inzicht wat die vragen beantwoordt. Ik had een gesprek met husband over een bepaald persoon (ja ik hou het bewust vaag, ik ga deze persoon niet benoemen in mijn blog). Ik zei dat ik het zo fijn vond dat ik nu echt met diegene kon praten, dat ik het gevoel had dat er niets meer tussen ons in stond. Het is niet zo dat diegene onaardig deed, maar ik voelde altijd een afstand. Die ik dan probeerde te overbruggen met extra aardig doen of weet ik veel wat. Ongemakkelijk en onhandig. Maar dat gevoel was nu weg. Of in ieder geval veel minder. Ik kon makkelijker mezelf zijn. En die ander ook, althans zo voelde het voor mij.

Husband reminde me toen dat ik ditzelfde pas had gezegd over iemand anders (uit een ander onderdeel van mijn dagelijks leven ;)) . Dat ik gezegd had dat ik ineens veel beter met diegene kon praten. Hij haalde eigenlijk zijn schouders op en zei; ‘Weet je zeker dat zij dan degene zijn die veranderd zijn?’

Tja, nee dus. Dit inzicht maakte me best trots. Niet omdat ik nu wil beweren dat ik helemaal anders ben of alleen maar goed bezig. Nee joh, work in progress. Ik worstel nog volop met van alles; ik wil (en kan) niet altijd alles zeggen in mijn blogs, soms kan ik heel lang (te veel) nadenken hoe ik dingen kan zeggen. Ik voel me nog regelmatig ongemakkelijk en veel te gespannen. Ruim voldoende onderwerpen voor nog meer blogs 😉 Maar het geeft me wel een goed gevoel dat ik ook dichter bij mezelf durf te blijven en echt niet meer zo nodig aardig gevonden hoef te worden. Het geeft meer vertrouwen. Want blijkbaar is het effect van meer jezelf zijn, dat mensen jou meer kunnen zien. En als ze je aardig vinden dan is dat mooi meegenomen, maar het is niet (meer) nodig.

Het blijft natuurlijk nooit leuk als je merkt dat iemand je niet aardig vindt. Ik denk dat je dat altijd wel een beetje blijft houden. Ik wel in ieder geval, dat zal ik niet ontkennen. Het is menselijk om het ‘fijn’ te willen hebben met andere mensen. En wat precies ‘aardig vinden’ is verschilt dan ook nog per persoon. Maar het moet nooit je doel zijn om jezelf aan te passen aan andere mensen zodat ze je maar aardig of leuk vinden. Want wie vinden ze dan eigenlijk aardig? Dat is misschien wel één van de belangrijkste dingen die ik mijn nichtjes zou willen meegeven; ben en blijf jezelf. Het is vooral belangrijk dat je jezelf aardig vindt.

Have a Happy Day

3 reacties

  1. Bep Schut schreef:

    Mooie blog.
    Wil even zeggen dat diegene die jou niet aardig vind verkeerd bezig is.
    Jij bent super aardig, attent, slim, talentvol en lief,
    ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

  2. Nanny schreef:

    Mooie blog! Vind dat jij heel aardig, lief en slim bent. Maar denk ook wel dat we nooit met iedereen ‘vriendjes’ kunnen zijn. Karakters verschillen. Vroeger dacht ik dan dat dat aan mij lag, maar tegenwoordig twijfel ik daar wel eens aan🥰

    1. Have a Happy day schreef:

      Dank je wel! x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*