Lees mee, voel mee, lach mee, leef mee, doe mee

Have a Happy Day

Zeg dat wel

20 april 2019

Ik kreeg een tijdje geleden van verschillende mensen de vraag hoe echt mijn blog is. Het was eigenlijk helemaal niet vervelend, maar toch gebeurden er een aantal dingen in mijn hoofd waardoor ik niet meteen antwoord kon geven.  Vroegen ze zich af of de inhoud echt was? Was ik een echt persoon of leek het alsof ik me voordoe als iemand anders? Of schreef ik over dingen terwijl ik ze niet leek te doen? Geloofden ze me niet? Of nog erger; vonden ze me niet grappig?
(Ik moet nu even denken aan die scene uit Harry Potter. Dat Hermione zegt; we could get killed, or worse expelled. Hilarisch. Maar dat geheel terzijde.) (En als mijn blog niet echt was zou een eindredacteur of wie dan ook dit soort hysterische tussen-haakjes stukken waarschijnlijk meteen schrappen 😉 )

Ik merkte dat ik een beetje dichtklapte. En degene die mij vaker live meemaken weten dat als ik mijn mond hou het meestal niet zo’n goed teken. Dat betekent dat ik of compleet dichtklap door onzekerheid of dat ik probeer niet hysterisch boos te worden. Echt zijn, of authentiek of eerlijk zijn, is voor mij een van de allerbelangrijkste dingen. Ik zou nooit het gevoel willen geven dat ik ‘het allemaal wel weet’. Juist niet. Dat vind ik overigens zo erg als iemand dat doet, iemand is denk ik veel sterker als je je kwetsbaarheden durft te laten zien. Heb ik ook al een keer iets in een andere blog over geschreven; als je iets van jezelf herkent in een ander, voel je je veel meer verbonden met elkaar (bijvoorbeeld toen mijn nieuwe leidinggevende vertelde dat ze ook een kat heeft).

Anyway. Ik dacht er zo eens over na en bedacht me hoe fijn het was eigenlijk dat iemand me dit gewoon vraagt. Ik ben in het dagelijks leven ook zo eerlijk mogelijk maarrrr ik kan ook nogal eens een antwoord geven waarbij ik heel erg mijn best doe om een ander geen pijn te doen. Dat wil niet zeggen dat het altijd is wat ik zelf niet wil.. maar mijn inner pleaser steekt dan nogal eens de kop op. Ik vind het heel leuk om mensen complimenten te geven of het te zeggen als ik zie als ze iets tofs doen, nieuwe kleren aan hebben of ander kapsel. Het is fijn om even terug te komen op iets als iemand daar eerder een verhaal over heeft verteld. Maar als ik iets vervelends moet zeggen vind ik dat nog steeds met vlagen lastig. Dat geld niet voor de grote dingen; die pak ik aan; ik bewaak mijn grenzen steeds beter.

Een mooi voorbeeld;
Afgelopen vrijdag was ik in huis aan het rommelen en zag dat de bovenburen over de galerij liepen (de lift was stuk een aangezien ze 6 hoog wonen, hoorde ik ze al van veraf een beetje mopperend aankomen.. Ik vind traplopen overigens zelf ook heftig, beetje gaat nog wel maar op weg naar 5 hoog pak ik ook vaak de lift) en ik verstopte me in een reflex achter de deur in de gang. Ik bleef stokstijf staan en loerde via een kiertje of hij al uit het zicht is. Het werd echt een beetje triest toen hij nog even in gesprek ging met de buurman en ik dus geen kant op kon. Ik durfde me niet eens goed te bewegen. In mijn eigen huis. Achter de deur.

De reden van deze actie?
Is de bovenbuurman een enge man? Nee, helemaal niet.
Hij is juist heel aardig. Sterker nog; ze zijn allebei heel aardig.
Maarrr de bovenburen hebben gevraagd of we een keer op bezoek komen (en voor de echtheid; dat vragen ze al vaker sinds ze hier wonen ruim 1,5 jaar geleden) en twee weken geleden belden ze aan en toen zei ik dat ik zou overleggen met husband en erop terug zou komen. Tja. En je raad het al; dat had ik nog niet gedaan. Terwijl ik dit typ denk ik.. Babette, seriously. We willen best een keer koffie gaan drinken maar in deze hysterisch drukke tijd ben ik al blij als het lukt om een keer relaxed koffie te drinken met husband. Dat had ik gewoon moeten kunnen zeggen, maar mijn eerste gevoel was om iets anders te zeggen. Ik ben ZO benieuwd of dit herkenbaar is. Want ik voel me er best een beetje schuldig over en wat denk ik dan? Dat ik me voor altijd kan verstoppen.. natuurlijk niet.

Het is gewoon handig om eerlijk te zijn. Is ook veel makkelijker; hoef je nooit te denken wat had ik ook alweer gezegd? Ik oefen hier ook eigenlijk gewoon meer mee, vroeger zei ik altijd ja, nu doe ik dat veel minder. Als ik niet kan komen op een afspraak omdat ik bijvoorbeeld moe ben, zeg ik dat eigenlijk altijd gewoon. Scheelt heel veel gedoe. En vooral voor mijzelf. Ik heb zo vaak dingen verzonnen omdat ik dacht dat dat moest, verantwoordelijk afleggen. Terwijl als je eerlijk bent een ander vaak reageert met; ‘oké’. Ik maakte pas een fout op mijn werk, niets verschrikkelijks maar wel iets vervelends voor een ander. In plaats van gedoe en verzinnen hoe het heeft kunnen gebeuren zei ik als eerste; ‘Dat klopt, ik heb dit en dit gedaan. Dat ligt bij mij, mijn excuses.’ Het maakte het gesprek veel makkelijker en lichter. Ik had van alles kunnen verzinnen waarom ik die fout gemaakt had, die redenen klopten allemaal wel, maar door de erkenning voelde mijn excuses ook veel oprechter. En ik voelde me na dat gesprek ook veel beter.

Ik neem me voor om hier nog meer op te letten. En te beginnen bij de bovenburen. Ik ga het op de Mel Robbins manier doen; 5 4 3 2 1 en een afspraak plannen als ik ze weer zie. Of anders ga ik even bij ze langs. En gewoon vaker zeggen wat ik wil of vind. Echt bloggen. Echt antwoord geven. Echt waar. Kijk, binnen grenzen en uiteraard want het moet wel ook passen binnen de situatie natuurlijk. Ik vind het bijvoorbeeld rot als ik net uit een voorstelling kom bijvoorbeeld en iemand gaat dan als eerste vertellen wat ik allemaal niet goed deed of beter kon. Dat mag je vertellen, zeker graag zelfs, maar liever op een ander moment. Niemand hoeft te liegen, zeg dan liever hard gewerkt of zoiets.

Ik weet ook als ik dit vaker ga doen, het steeds meer vanzelf gaat. Bij jezelf blijven en een antwoord geven dat vanuit jou komt in plaats vanuit angst of onzekerheid.

En hé, als je vragen hebt over mijn blog, stel ze, ik vind het oprecht heel leuk om erover te vertellen. Alle feedback is welkom.

Echt.

Have a Happy day

7 reacties

  1. Nanny schreef:

    Wat een eerlijk verhaal heb je weer geschreven, Babette! En best herkenbaar. Best lastig om eerlijk te zijn en ook niet altijd leuk. Maar wel goed dat we ons dat steeds meer bewust worden. Liefs, ook voor ‘husband’ van ons🙋🙋‍♂️

    1. Have a Happy day schreef:

      Dank je wel Nanny!! veel liefs van ons voor jou en Bas

  2. Lea schreef:

    <3 <3 <3 Ik vind het wel creepy hoe jij altijd precies schrijft waar ik behoefte aan heb. Just saying.

    1. Have a Happy day schreef:

      🙂 good vibes <3<3<3

  3. Maddy schreef:

    “Ik ben ZO benieuwd of dit herkenbaar is.” Ja. JA. JAAAAAAA. Vooral als de echte reden iets is waarvan ik denk dat anderen het niet begrijpen. (Lees: waarvan ik eigenlijk zelf vind dat hij niet goed genoeg is.) Wat weer te linken is aan dat zelfvertrouwen, want ‘moe’, ‘ik voel me niet zo lekker’ en ‘overprikkeld’ zijn eigenlijk even goede redenen als ‘ik heb al een andere afspraak’ (wat overigens dus vaak is wat ik zeg: “Neeeeee, sorry, volgens mij heb ik al wat die avond…”, of inderdaad “Daar kom ik nog op terug!” en dan steeds maar niet weten wat je moet zeggen en hoe langer je er niet op terugkomt, hoe lulliger je je gaat voelen).

    Overigens merk ik ook zeker wat jij zegt: als je eerlijk bent, kom je erachter dat mensen dat vaak heel makkelijk accepteren en het vaak ook gewoon snappen. Inmiddels ben ik er beter in geworden met mensen die ik (goed) ken, maar bij anderen vind ik dat nog steeds lastig. Je bent dus zeker niet de enige!

    Heel mooi geschreven weer, heel raak. Ik vind het heel knap en fijn dat je dit allemaal zo goed opschrijft en met mensen deelt, zodat anderen dit soort dingen misschien ook wat beter snappen. (En het is altijd fijn om die validatie te krijgen dat je niet de enige bent die dit soort dingen denkt of doet.) (Oh, en die scène uit Harry Potter is de beste scène in de hele film!)

    1. Have a Happy day schreef:

      :)))) Ja, dat gevoel van.. ‘ik moet even kijken of ik kan’ en dan weten dat je al 3 dingen hebt die week en dan kapot zult zijn.. maar het ZO lastig vinden om dat te zeggen…
      Dank je voor je super lieve, eerlijke en fijne reactie <3 liefs voor jou en Lux X!

  4. Karin schreef:

    Ja is voor iedereen herkenbaar denk ik! We willen het graag goed doen en dan proberen we ons in 1000 bochten te wringen, wat natuurlijk toch niet lukt. Wat ik toch wel heb gemerkt, dat als je dan toch uiteindelijk die afspraak maakt, dat het vaak heel leuk is en dat je er daarna toch een goed gevoel over hebt 😄. En ja soms ook niet, helaas. Maar dat weet je dan ook en hoe dan ook heb je geen last meer van die kwellende druk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

*